Systemy alarmowe

talent swej matki i tragedya odbudowana na scenie. A na przodzie, patrzcie na tę postać. Śmiech, żart, dowcip, strzela z każdego muskułu, z każdego jej gestu — to autor Momusa, to następca Świeżawskich i Hempińskich — to Żółkowski. Patrzcie dalej: któż to jest ten młody artysta co i łzy z oczów umie wyciskać i śmiech pusty na ustach rozbudzić? Kogoż to natura uposażyła tak hojnie, zbiorowym, podwójnym, komicznym i tragicznym namaszczając go talentem? To Kudlicz. A wśród wszystkich tych talentów wznosi się poważna figura założyciela sceny, Bogusławskiego. Głos Mentora kieruje całą tą rzeszą, utrzymuje lub roznieca wszystkie te młode uczucia, popędy, natchnienia, przewodzi tym szlachetnym chęciom i wskazuje im prostą drogę wśród krętych manowców sztuki *).
Co do publiczności, tylko pewnej jej warstwy, jak się przekonamy poniżej, w tym samym zostawały do teatru stosunku, jak przy jego narodzinach.
"Bogusławski wrócił ze Lwowa ze swojem towarzystwem, pisze Nakwaska **), przyłączył do nich artystów grywających od 3 lat pod dyrekcyą państwa Truskolaskich. Obie panie Truskolaskie zdobiły to towarzystwo, do którego należał Świeżawski, Hempiński i inni. Publiczność przyjęła z zapałem to przedsiębierstwo, ciągle napełniając widowiska. Pani Truskolaskiej udzielała rad księżna jenerałowa Czartoryska i jej bratowa księżna marszałkowa Lubomirska: jak grywały tragedye Clairon i Arnould. Wkrótce nauki
----------------
*) A. Lesznowski. Gazeta Warszawska z r. 1847 N. 342.
**) Pamiętniki. Czasy pruskie od r. 1799 do 1806.