Posadzki przemysłowe

szy czas przycichnąć miały, umierał w Warszawie człowiek, któremu scena i literatura polska zawdzięczały możliwość takich poważnych objawów żywotności; umierał Wojciech Bogusławski, twórca polskiego dramatu, polskiej komedyi, polskiej opery, duchowy ojciec teatru polskiego, stawiającego już pewne, silne kroki na polu sztuki, spoglądającego śmiało w oczy obcemu artyzmowi, z którym tak długie, homeryczne nieledwie staczał zapasy.
Bogusławski umierał, a prawie w chwili zgonu założyciela naszej sceny, myślał o przysporzeniu jej literackich zasobów aktor z jego szkoły, dyrektor z jego szkoły, pisarz z jego szkoły, jak gdyby czynem dyktując słowa wyryte później na grobie mistrza:
"Pisał, grał i grających na czas późny stworzył." Rezultat ówczesnych konkursów nie osłabia bynajmniej ich znaczenia i doniosłości. Piszących było nie wielu; rodzaj i forma zachęty stanowiły poniekąd nowość, więc korzyści wielkiej spodziewać się nie było można; ale fakt że myślano o usuwaniu przeszkód z drogi twórczości scenicznej, że podnieta do niej wychodziła z łona teatru, dowodzi iż ten teatr czuł się na siłach myśleć sam o sobie, i że oswobodziwszy się z troski o swoje dzisiaj, mógł spokojnie zająć się jutrem, słowem, że przeżyła Bogusławskiego tradycya przywiązania do instytucyi, może dla tego tak drogiej narodowi, że przyszła na świat wśród bólów porodowych najnieszczęśliwszej w jego dziejach epoki.
Z konkursami dramatycznemi różnie się później działo; wyniki ich, jeśli sądzić będziemy rzeczy na dalszą metę i spokojnem okiem, mogły nie zawsze odpo-