Biuro ogłoszeń

być od niego teatr wileński i zawiera za pośrednictwem dyrektora kontrakty ze wszystkimi jego artystami Z jak dobrą wiarą działał starosta Piaseczyński przekonywa się wkrótce Bogusławski, gdy powróciwszy do Wilna dowiaduje się od przybyłego tam pełnomocnika Ryxa, że kamerdyner królewski nie udzielił mu żadnego pełnomocnictwa do kupna wileńskiego teatru, ale natomiast polecił zabrać wszystkich zakontraktowanych na rok aktorów do Warszawy. Nic nie pomógł opór ani proces sądowy. Burmistrz, zalękniony przemocą niebezpiecznego dworzanina, Woitaria, sua potestate nakazuje wydać związanych umową aktorów.
Nos duo turba sumus! mówi nie dający się zgnębić Bogusławski do wiernego mu Hempińskiego i gromadzi około siebie zewsząd ściągane siły, nawet przejeżdżającego z Petersburga baletmistrza Casellego. Więcej robi — bo różność języków obraca na korzyść polskiego teatru, wprowadzając na scenę w włoskiej operze: Miłostki rzemieślnicze, poleconego sobie tenora czeskiego, którego przekształcił na wędrownego czeladnika z Czech, co wielką uciechę sprawiło publiczności. Wówczas to poraz pierwszy ukazuje się na polskim teatrze Wesele Figura Beaumarchais'go w przekładzie szambelana Wolskiego.
W 1787 r. znajduje się Bogusławski częścią w Dubnie, częścią w Wilnie, zawadziwszy także o Lwów, gdzie teatr polski założyli przed siedmiu laty Truskolascy — ale ztamtąd wypędza go uciążliwa konieczność opłacania się niemieckiemu przywilejowi.
Tymczasem popularność sceny polskiej wzrasta do tego stopnia, że kiedy w następnym roku w prze-