Fitness

zyski — aliści znów niespodzianka zaskoczyła scenę polską; książę, wyjechawszy na Szlązk, zatrudniony tam ważniejszemi sprawami zwolnił aktorów, którzy narożne rozproszyli się strony. Artyści niemieccy wyjechali również — balet tylko zatrzymano. Powtórzyła się poprzednia sytuacyą trwożnego wyczekiwania nowych rządów, z tą tylko różnicą, że tym razem królewski rozkaz, oznajmiony przez Moszyńskiego, oddawał Bogusławskiemu całkowite sceny narodowej, wraz z baletem przedsiębiorstwo.
Mógł się zawahać 26-łetni młodzieniec; znamy już jego zapatrywania na ofiarowane sobie stanowisko, wiemy jak dobrze rozumiał całą względem kraju odpowiedzialność i przewidywał wszelkie związane z nią ciężkie troski i kłopoty; więc też bronił się Bogusławski o ile mógł, przedstawiając swoją młodość, "brak uzdolnienia'', wreszcie i materyalny niedostatek na tak kosztowne przedsięwzięcie, — znaleziono argumenta na wszystko.
Bogusławski uległ "rozkazowi któremu opierać się nie było wolno" — a więcej niewątpliwie dla tego, "że cofać się nie pozwalały ówczesne okoliczności". "Ówczesne okoliczności" to znaczyło: stan kraju, stosunki publiczne, wśród których młody aktor, mimo krótkiego swego pobytu na scenie, ocenił z bystrością nad wiek rolę, jaką teatr w ojczyźnie mógł odegrać. Pamiętał zapewne dobrze Bogusławski ów fakt pocieszny ale głębsze znaczenie mający, ze szlachcicem, który tak rozczulił się w widowni tragicznemi losami Deicerleya, że w antrakcie przyszedł z propozycyą zapłacenia długów nieszczęsnego bohatera; ten zapał pierwotne-