byłby prawdopodobnie twórcą dramatu historycznego, gdyby go sprawy publiczne i studya prawne nie pochłaniały. Powtóre, przekłady nie byle skąd, nie byle z kogo były czerpane. W miarę rozwoju sceny spotykamy się z dziełami Moliera, Marivaux, Diderota, Alfierego, Goldoniego, Lessinga, Kotzebuego, słowem z najlepszym repertuarem, który współcześnie wszędzie grywano; w dziale operowym: Paisiello, Salieri, Cimarosa, Sacchini na przemian nie schodzą z afisza, a lwią część tej pracy przyswajania narodowej scenie najcelniejszych tworów obcych literatur bierze na siebie Bogusławski, bo mu idzie przedewszystkiem o to, żeby grać po polsku i choćby cudze myśli ale w ojczystym języku wypowiadać sfrancuziałej, zitalianizowanej, a nawet zniemczonej publiczności.
W chwili objęcia dyrekcyi przez Bogusławskiego, w repertuarze dramatycznym i muzycznym, znalazło się, oprócz innych utworów, sześć oper (z których pięć przetłómaczył dyrektor a jedną z Bohomolca przerobił), pięć tłómaczonych komedyj i jeden również przełożony dramat. Aktorów zastał następujących: Świeżawskiego, Bagnickiego, Szymańskiego, Olszewskiego, Rotengrubera, Hermana, Nowickiego, Mierzyńskiego, Harasimowicza, Srokowskiego, Hempińskiego, Kosowską, Bellerową, Gronowiczową, Kurczyńską i Sierakowską.
Z tym materyałem, puścić się miał jako sternik na niedość sobie jeszcze znane szerokie wody sztuki!
Początek antrepryzy Lubomirskiego dość był pomyślny; dochody połączonych teatrów zapowiadały i artystom regularną zapłatę i nowemu przedsiębiorcy