Ochrona danych osobowych

stkie miejsca, tak, że się docisnąć nie było podobna i zostawiała je pustelni... Nie był więc wcale świetny byt sceny a Bogusławski więcej miał jeszcze trosk niż dostatków."
Taki obraz chwili ówczesnej kreśli znakomity znawca epoki, prawdopodobnie przyszły teatru polskiego historyk, Kraszewski, stawiając zarazem pytanie co dla takiej publiczności grać można było?
Jedni pragnęli teatru jak we Francyi, drudzy z królem marzyli może o teatrze jak Szekspira. Wiek był zarazem nadto sceptyczny by bardzo ukochał Kornela i Rasyna, zbyt deklamatorski i do patosu nawykły, aby mu Szekspir smakował... Beaumarchais i Diderot może najlepiej odpowiadali przeczuciom... Wyższe warstwy społeczeństwa które podróżowały wiele, widziały wszystko, wymagały też bardzo wiele; ludzi coby pisany stworzyli dramat, gdy w ich oczach i na ich skórze odgrywał się żywy, trudno było znaleźć; gotowego nie było nic prawie prócz poczciwego ks. Bohomolca.
Więc przekłady stanowiły najrdzenniejszą treść repertuaru, a było to taką koniecznością, że wobec niej niesprawiedliwemu wydają, się przytoczone wyżej słowa Vautrina, zawierające zarzut, że "na teatrze narodowym grywają same tłómaczenia. " Najprzód oryginalna twórczość odzywała się nieśmiało, lękliwie, możnaby prawie powiedzieć wstydliwie; słaby w tym duchu początek dał Adam książę Czartoryski, wzorując się zawsze na francuzkiej literaturze; Bielawski miał gust wykształcony, pewne teatralne przeczucia, Zabłocki ówczesnym widzom zbyt może wydawał się rubasznym; Tomaszewski warcholąc napisał komedyę, Wybicki