Rury kwasoodporne

staje się w antrepryzę przejeżdżającego z Berlina z trupą francuzką aktora Montbruna, o tyle szczęśliwie, że tym razem traf dał scenie warszawskiej uczciwego kierownika.
Ów Montbrun miał pod względem artystycznym decydujący wpływ na Bogusławskiego. Sto ośm lat upływa od chwili kiedy szambelan dworu Wojna, sprawujący z rozkazu króla wraz ze Stolnikiem koronnym Moszyńskim najwyższe nad aktorami zwierzchnictwo, wprowadził poraz pierwszy do tego Francuza przyszłego twórcę sceny polskiej.
Jak korzystne wrażenie musiał odrazu wywrzeć Bogusławski, dowodzi gotowość, zmieniająca się stopniowo w życzliwość i przyjaźń, z jaką Montbrun zajął się losem młodzieńca. Nietylko dopomógł mu materyalnie, ale własnemi wskazówkami w sztuce dramatycznej i w muzyce, a później nauką opłaconego z własnej kieszeni aktora Denvilla, przygotował go tak, że w tymże samym (1778) roku Bogusławski mógł już pierwszy raz wystąpić w przełożonej przez siebie z francuzkiego komedyi Fałszywe niewierności.
Tego też tylko nowicyatu brakowało Bogusławskiemu. U księdza biskupa krakowskiego nauczył się sztuki obcowania z ludźmi i spożytkowania jej w sprawach publicznych; wojsko wyrobiło w nim poczucie obowiązku i zmysł karności; Montbrun nadał kierunek jego artystycznym aspiracyom a jednocześnie własnym przykładem, w stosunku do swego ucznia, wskazał mu jak można i trzeba jednać serca dziatwy Apollina, której ciężka dola tak często tej osłody potrzebowała.