Aluminium profile

kowskich monopol. Odtąd zmieniają się dyrektorowie, następują po sobie: książę Marcin Lubomirski, Tomatis Guardasoni, Gaillard, Constantini, Truskolascy, ale złowrogi duch monopolu, wcielony w kamerdynerze Ryxie ciąży nad sceną polską i trzeba było żeby wystąpił z nim do walki taki zapaśnik jak Bogusławski, ażeby teatr narodowy wyszedł z niej zwycięzko.
Kim to jednak nastąpiło, rozpierały się znów na deskach wszechwładnie opera włoska i balet; a magnaci, zamiast wspierać sztukę narodową rujnowali się, szafując ogromne sumy na te zbytkowne reprezentacye; książę Marcin Lubomirski wystawił naprzykład własnym kosztem słynne w swoim czasie widowisko baletnicze pod tytułem Nowy Sąd Parysa, do którego sprowadzone z Paryża kostyumy kosztowały z górą 50 tysięcy złotych.
Że z podobnemi wybrykami pańskiej fantazyi, nie mógł współzawodniczyć polski dramat, to rzecz prosta. Przedsiębiercy oświadczyli królowi, że nie chcąc dalszych strat ponosić, muszą polskich przedstawień zaniechać. Stanisław August, mimo swoje osobiste sympatye do baletu, postanowił z własnej szkatuły łożyć na utrzymanie teatru narodowego, którego byt zdawał się już przez to samo zapewnionym; ale zepsuła wszystko oburzająca niesumienność zarządców sceny, którzy gospodarzyli tak marnotrawnie, że w jednym roku (1777) musiał król dołożyć 200 tysięcy zł. Zniechęcony, odmówił dalszej pomocy, aktorowie rozproszyli się i nastała nowa doba biedy i niepowodzeń.
Po kilkomiesięcznej przerwie, teatr polski, wraz z baletem i niemieckiemi Curtza przedstawieniami do-