Transportery

tnia rocznica objęcia przez Bogusławskiego naczelnego nad sceną polską kierownictwa, przeminęła niedawno bez śladu; lakonizm historyi, dobry kiedy go wspiera pamięć ogółu, wyrządził Bogusławskiemu krzywdę, załatwiwszy się sumarycznie z najważniejszym rozdziałem w dziejach sceny naszej.
O napisaniu w tej chwili tego rozdziału nie może być mowy; żyjemy wprawdzie w czasach krytycyzmu i jesteśmy pokoleniem roznamiętnionem w analizie; ale może właśnie dlatego stoimy zalęknieni wobec tych co coś zbudować potrafili, szukając drogą rozbioru tajemnicy ich siły twórczej.
Wątpić nie można że znajdzie się historyk, który z poza mgły stuletniego oddalenia, wydobędzie z całkowitą, wierną, szczegółową plastyką szlachetną postać ojca naszego teatru; nie mogąc być tym historykiem poprzestajemy na skreśleniu sylwetki, która, przy wielkim napływie dzieł na konkurs Bogusławskiego, byłaby jednem więcej, choćby najskromniejszem świadectwem, że jeżeli jubileusz założyciela polskiej sceny pominięty został obojętnie przez tych jego synów "grających, których na czas późny stworzył", pamiętało o nim potomstwo po piórze i jak kto mógł a umiał stanął do apelu.