Garnki gastronomiczne

sporo goryczy i rozczarowań. Zawsze cichy, skromny, usuwający się w cień grywał i grywa role mniejsze i najmniejsze — ale za to stał się chodzącą kroniką sceny warszawskiej. Publikacje i artykuły, które wspominam w mojej pracy, są tylko cząstką wykończonej w rękopisie całości p. t.: "Notatki starego aktora", które znajdują się w Bibljotece Związku Artystów Sceny Polskiej. Jest to zbiór życiorysów, szkiców i wspomnień, stanowiących cenny przyczynek i materjał do dziejów sceny, obyczajów i kultury teatralnej w Polsce. Prace i pisma Krogulskiego cechuje miłość sztuki, przywiązanie do instytucji, pogodny optymizm przy miłym i swobodnym toku opowiadania. Znać, że pisał je artysta duszą i sercem, zwolennik wielkiej tradycji, wolny od uprzedzeń i zawiści fachowych. Dla prawości charakteru i wytrwałej pracy, Krogulski cieszy się poważaniem wśród aktorskiej rzeszy, jako dobry kolega i sympatyczny towarzysz. Na zjeździe delegatów wszystkich teatrów zaszczycono go w r. 1920 tytułem honorowego członka Związku Artystów Sceny Polskiej.
Wśród sił pomocniczych wyróżniał się postawą i obliczem senatorskiem Marceli Boczkowski, który rozpoczął zawód aktorski od dramatycznych kochanków i wspominał z żalem, że jako uczeń znakomitego Komorowskiego grywał z początku wielkie role w "Narzeczonej z Lamermooru" i "Kaplicy w Glentorn". Miał jednak głos tępy i matowy i nie mógł się potem wybić na stanowisko. Urodzony w 1820 r. jako artysta dramatyczny w r. 1842 pobierał 180 rubli rocznie, w r. 1852 awansował na 360 rubli. Obarczony liczną rodziną borykał się z biedą, w końcu zrezygnował z aspiracji artystycznych, został inspi-