Dekoracja potraw

Å›liwy, chociaż natura nie obdarzyÅ‚a debiutanta pomyÅ›lnymi warunkami. Po krótkiej wÄ™drówce na prowincji, Krogulski wróciÅ‚ do Warszawy 1869 i grywaÅ‚ z powodzeniem role charakterystyczne: Å?atkÄ™ w "Dożywociu" Michonnet`a, w "Adrjannie Lecouvreur", objÄ…wszy czasowo spuÅ›ciznÄ™ po Rychterze. Z rozrzewnieniem Krogulski wspomina te mÅ‚odzieÅ„cze przebÅ‚yski powodzenia, gdy publiczność podbita jego werwÄ… i zapaÅ‚em gorÄ…cym, nie szczÄ™dziÅ‚a mu oklasków. OdziedziczyÅ‚ potem role epizodyczne po PaÅ„czykowskim i Damse'm w "Oknie na pierwszem piÄ™trze" {pasiecznik), "Sztuce przypodobania siÄ™" (Grevin), "Consilium facultatis" (WaluÅ›), "MiÅ‚oÅ›ci ubogiego mÅ‚odzieÅ„ca", "Starej romantyczce" i wielu jednoaktówkach.
W roku 1873 wyjechał za granicę dla studjów muzycznych, pracował przez pewien czas w orkiestrze Opery Komicznej w Paryżu, ale ustąpił z niej, posprzeczawszy się z Offenbachem, ponieważ twórca "Pięknej Heleny" nie chciał uznać Warszawy za polskie miasto i nie wierzył w istnienie Królestwa Polskiego. Na scenę Teatru Rozmaitości wrócił w r. 1876 i stale na niej pracuje jako aktor i kierownik muzyki zakulisowej. Oprócz licznych pieśni i dzieł fortepianowych publikowanych w Warszawie, Krogulski skomponował muzykę do wielu wodewilów i dramatów, jak "Folwark Primerose'', "Było to pod Wagram", ostatnimi czasy do dramatów: "Królewski jedynak", "Marja Leszczyńska"", Sędzia z Zalamei". Jego utwory muzyczne odznaczają się melodyjnością i poczuciem stylu dawnej epoki, do czego pomaga artyście fachowe wykształcenie. Zawód aktorski, jak sam pisze Krogulski — po młodzieńczych powodzeniach dał mu