Meble biurowe biurka

cznie ręką. Lubiano i szanowano za kulisami rzeźkiego staruszka w okularach, z białą do góry zaczesaną czupryną i małymi bokobrodami. Westchnął czasem za minioną przeszłością, za swem kochanem Wilnem,
znosił jednak pogodnie i wesoło swą skromną dolę.. W przeciwieństwie do nadętych sensatów i megalomanów miał własny pogląd i niefrasobliwą filozofję teatralną.
— Widzisz, panie Józefie — mówił raz do mnie, ja uczyłem się zawsze roli, ale wychodząc na scenę mówiłem sobie po cichu: "W Imię Ojca, Syna i Ducha, a potem: Szanowna publiczności mam cię... w pięcie". Gdy umarł w r. 1892, ubyła nam za kulisami postać żywa i charakterystyczna, sympatyczny kochający scenę gaduła, żywy szczątek pięknej tradycji.
Legendową postacią naszej sceny jest Władysław Krogulski, po śmierci Rapackiego, najstarszy weteran wśród rzeszy aktorskiej. Urodził się dnia 18 Sierpnia 1843 r., na scenę kształcił się pod kierunkiem Jasińskiego, Rychtera, Królikowskiego i Chęcińskiego. Pochodził z rodziny muzyków, w jego życiu zamiłowanie do aktorstwa krzyżowało się z działalnością kompozytora i pedagoga muzycznego. W roku 1859 wstąpił do orkiestry Teatru Wielkiego i pracował w niej aż do debiutu w 1867 r. w "Kobietach z kamienia" na scenie Teatru Rozmaitości. Grał w tym dramacie po Królikowskim podwójną rolę Djogenesa i Desgenais'go. Pamiętam dobrze ten występ. Młody wówczas aspirant wystudjował rolę sumiennie, mówił rozumnie i artystycznie, rozwinął nawet niezwykłą jak na początkującego swobodę ruchów i opanowanie całości, grając z werwą i przekonaniem. Był to pod wieloma względami występ szczę-