Sprężarki łopatkowe

silium facultatis", doskonaÅ‚ym sprytnym Filipem w "Dożywociu", typowym ekonomem w "Marcowym Kawalerze". PróbowaÅ‚ także grać role Papkina i Å?atki, ale im nie sprostaÅ‚, gdyż manjera powÅ›ciÄ…gliwa, ani jego warunki nie nadawaÅ‚y siÄ™ do ról charakterystycznych szerszego pokroju. Z humorem i realizmem odtwarzaÅ‚ figury sprytnych żydków, faktorów, handeÅ‚esów — pamiÄ™tam jak swoimi konceptami urozmaicaÅ‚ popularny monodram Å?adnowskiego (ojca) "Icek zapieczÄ™towany", pokazujÄ…c sztuki magiczne w guÅ›cie znanego w onym czasie Cecla ulicznego prestigitatora i wplatajÄ…c zgrabnie dowcipy okolicznoÅ›ciowe. Nierzadko z parowyrazowej, zupeÅ‚nie bÅ‚ahej roli umiaÅ‚ wykrzesać iskry humoru, jako sufler Pitou w komedji Mulhac'a "Fru-fru" jako kantorzysta Hersz w "Å»ydach" albo gÅ‚upkowaty Piotr w "Romeu i Julji", jakby żywcem zdjÄ™ty z ryciny starych karykatur. ZaziÄ™biwszy siÄ™ umarÅ‚ w roku 1877 na piersiowÄ… chorobÄ™.
Po zamknięciu teatru polskiego w Wilnie w dobie rusyfikacji, schronił się w r. 1867 na stare lata do sceny Warszawskiej, zasłużony artysta weteran Józef Surewicz, który był jedną z sił pierwszorzędnych sceny prowincjonalnej. Grywał zrazu u nas małe role Mosera w "Zbójcach", starego Capuleta w "Romeu i Juiji", ale przeszkadzał mu śpiewny akcent litewski. Po śmierci Chęcińskiego powołany na reżysera w 1867 roku z pensją rs. 450 rocznie, pełnił te obowiązki do maja 1868 r. Wkońcu, poznawszy aktorstwo, został mianowany inspektorem sceny, pilnował gorliwie porządku za kulisami, pisał liczne raporty do Dyrekcji wyrazistym starczym charakterem, trzęsącą się wido-