Palety transportowe

ku 1845 kształcił się w szkole dramatycznej pod kierunkiem zasłużonego dyrektora, artysty i podagoga J. S. Jasińskiego, ale nieukończywszy studjów, wcześnie rozpoczął tułaczką na prowincję. W teatrze Rozmaitości grywał z powodzeniem role epizodyczne lokajów, pociesznych głuptasów i pachołków. Niewielki, szczupły, z twarzą chudą, sardonicznie uśmiechniętą, z bystro latającemi oczyma, lekko garbatym nosem, miał właściwy sobie rodzaj komizmu i humoru, łączącego wesołość z przebiegłym sprytem. Z natury śmieszek, facecjonista, pełen konceptów, figlarz nieustanny, grał bardzo naturalnie bez szarży, był przeważnie samym sobą, ale nawet w rolach farsowych strzegł się karykatury. W swoim rodzaju wolny, traktował lekko swój zawód, puszczając się na wybryki i żarty, o których opowiadano historyjki za kulisami. Temperament popędliwy naraził go parę razy na kolizje z reżyserem, grał bez bufonady nawet, gdy sekundował Chomińskiemu jako współkompan, chytry a wesoły w dwójkach frantów i hultajów takich jak "Robert i Bertrand", albo "Tricoche i Cacolet" w płytkich farsach. Plastycznie i trafnie oddał starego podejrzliwego sknerę w arcygłupiej bluetce jednoaktowej: "37 sous pana Montaudoin" złośliwego tetryka i Vigneu w "Naszych najserdeczniejszych: " po Sawickim.
Z większych ról Damsego udał mu się Trzcionka, księgarz wydawca w "Chatce w lesie" Syrokomli, ucharakteryzowany potroszę według żywego wzoru, układny i sprytny wyzyskiwacz, spekulujący na słabości niedoświadczonego marzyciela-poety. Zuchowato i sprytnie grał pachołka Grzesia w "Miodzie Kasztelańskim", był zabawnie zalęknionym Walusiem w "Con-