Deutz Fahr

w "Skąpcu" Moliere'a, pełen godności a nawet impozycji zabawnej i tupetu wobec chlebodawcy sknery. W "Śnie nocy letniej" Szekspira uciesznie oddał Pigwę, recytując dyszkantem rolę Tisby w sztuce, granej na weselu Tezeusza przez gburów ateńskich. Z komiczną powagą grał w "Zbójcach" rolę pastora Mokra, którego dla cenzury musiano u nas zmienić na "sługę sądowego". Był charakterystycznym biurokratą starego pokroju we" Wicie Stwoszu" Rapackiego i posępnie komicznym grabarzem w "Hamlecie". Z ról fredrowskich wyróżniał się jego bardzo dobry Lisiewicz w "Geldhabie" frant, serwilista i pochlebca, oraz Grzegorz w "Damach i huzarach" pełen żołnierskiej służbistości. Jako Krupkowski w "Przyjaciołach" stworzył miłą postać starego sługi, poczciwca, zrzędy, zżytego sercem i duszą z domem szlacheckim. Wesołemi konceptami wypełniał artysta rolę podżyłego kawalera w monodramie Aurelego Urbańskiego: "Chcesz się żenić przyjacielu, to się żeń", utrzymując dłużej tę drobnostkę na repertuarze.
W francuskich farsach i bluetkach za młodu grał żywo, śpiewał kuplety i piosenki w jednoaktowej komedyjce "Przysięga Horacego" zdobył się na wyrazistą figurę kapitana mulata, błyskającego oczyma i białymi zębami na tle ciemnej twarzy. Najlepszą jednak rolą pana Michała był w "Grubych rybach" Bałuckiego, poczciwy dziadzio, szczerze polski białowłosy staruszek, trochę zdziecinniały mieszczuch krakowski, zabytek obyczajów patrjarchalnych, oddany serdecznie ciepło, z cieniem naiwności. Typowym był także pan Michał jako Gwazdalski w "Pozytywnych" Narzymskiego, oficjalista wiejski dawnego