Karty plastikowe producent

jaki fantazji. Zdarza się, że wielki aktor uzupełnia lub szczęśliwie modyfikuje pomysły autora, dodaje do nich całe rysy, składniki charakteru, przetwarza wizerunki papierowe lub akademickie na postacie, drgające życiem wewnętrznym i prawdą. W dramatach popisowo-teatralnych, jak np. "Adrjanna Lecouvreur" "Kean" lub inne tego rodzaju produkcje wczorajsze i przedwczorajsze, praca autora staje się niemal kanwą, na której aktor wirtuoz haftuje swe arcydzieła. Zdarza się wreszcie, że z jakiegoś epizodu, lub sceny ledwo zaznaczonej, z jakiejś nikło zarysowanej figury aktor-artysta stwarza rolę wybitną, należącą bardziej do niego niż do autora, lub przerastającą o cale niebo pomysły literackie. Wogóle ta kwestja otwiera szerokie pole do uwag i refleksyj, do chwytania tajemnic twórczości scenicznej. To według mnie jest jasnem, że aktor-artysta staje obok poety czasami nietylko jako odtwórca, ale jako współtwórca. Żadne jednak paradoksy i frazesy niezmienią tej wielkiej prawdy, że wielcy poeci i autorowie dramatyczni są głównymi inicjatorami rozkwitu i świetności sceny, że z literatury czerpią swe soki kwiaty złudy scenicznej, które aktor-artysta koloryzuje po swojemu i przenika aromatem natchnienia.
Wedle trafnej definicji krytyka angielskiego Lewisa sztuka aktorska polega na oddaniu uczuć i namiętności ludzkich. Ja zaś dodam do tego — i na powiązaniu tych uczuć i namiętności w obraz całości charakteru lub postaci scenicznej, gdyż bez tego gra artysty jest bezładną improwizacją lub nieartystyczną łataniną.
To jest także jasnem, że w dziele, w pomysłach poety tkwią pewne walory i cechy, których aktor nie-