Mikrodermabrazja warszawa

nerwowej, w r. 1876 w Teatrzyku Towarzystwa Dobroczynności (dawnej salce Teatru Rozmaitości) ama-torowie organizują trzy przedstawienia na dochód chorego artysty. W r. 1883 podleczony wraca na scenę z pensją zredukowaną do 450 rubli rocznie, ale znowu od czasu do czasu trapi go rozstrój nerwów.
Był to aktor zdolny o zapalnym temperamencie i duszy ognistej, która się kołatała w wątłem i cho-rowitem ciele. Obdarzony twarzą sympatyczną, o rysach regularnych, miał wzrost średni, ruchy swobodne i żywe. głos ciepły i giętki, lubo pod koniec życia pokryty matowym przydechem. Grywał z powodzeniem lekkich amantów, ale umiał być szczerym i pełnym zapału w rolach dramatyczno lirycznych. Jako Gucio w "Ślubach panieńskich" grał najlepiej ze wszystkich znanych mi w tej roli aktorów, kipiał życiem i werwą, promieniował weselem, łączył serdeczność i ciepło uczucia polskiego młodziana z humorem sympatycznego urwisa. Grał Gucia w stylu fredrowskim, doskonale przeprowadzonym w szczegółach, owianym tchnieniem poezji. Świetną kreacją Piaseckiego był malarz Alfred Ducamp w efektownej komedji jednoaktowej Edmunda About'a "Morderca", postać pełna życia i fantazji artystycznej oddana z polotem i humorem, zakończona fajerwerkami radości i wesela. Pamiętam jego szlachetną i dobrze odczutą grę w rolach młodzieńców zakochanych w "Szklance wody" Scribe'a, w dramacie Feuillet'a "Montjoy'e", w "Zemście" Fredry, w "Cichej wodzie" Chęcińskiego —w tych dwu ostatnich zalecał się płynnem i pięknem recytowaniem wierszy.
Poznałem Piaseckiego bliżej na schyłku życia. Nerwowy, podniecony, trapił się ubiegłą niepowro-