Nauka jazdy Warszawa

w "Kobietach z kamienia" trochę niedociągnięta, lecz oddana ciepło, estetycznie z odcieniem artystycznej fantantazji.
Przed pół wiekiem jako krytyk ówczesnej "młodej prasy", wypowiadający walkę szablonom teatralnym, sądziłem artystę zbyt surowo, dlatego, że nawet w rolach amantów, według mnie, należało wprowadzać większą rozmaitość, oraz rysy charakterystyczne, realne. Starałem się w czynie potem urzeczywistnić tę zasadę — doświadczenie nauczyło mnie, że teorja jest teorją, a w praktyce trzeba nieraz konwenans literacki uzmysławiać za pomocą konwenansu teatralnego. Z papierowych bezkrwistych marjonetek nawet wielki talent nie wydobędzie figur żywych i oryginalnych, chociaż może je przybrać w formy poprawne i estetyczne.
We właściwych rolach Świeszewski był aktorem mile widzianym, sumiennym, pracowitym—w rozwoju repertuaru, jak to mówią, pożyteczną siłą pociągową. Koniec jego zawodu zaćmiła choroba umysłowa, płynąca z wyczerpania nerwów, z którą się borykał kilka miesięcy. Umarł w 1872 r. w szpitalu Ś-go Jana Bożego.
Piękne nadzieje w rolach serjo dramatycznych rokował Stanisław Wardzyński, uczeń Królikowskiego, wykształcony, pełen entuzjazmu, obdarzony dźwięcznym silnym głosem, aspirant sceniczny o wyrazistej twarzy, bystrem oku i pokaźnych warunkach zewnętrznych. W roku 1869 wystąpił jako debiutant na scenie Teatru Wielkiego w roli Karola w "Zbójcach" Szyllera—potem dzięki opiece i protekcji Modrzejewskiej, która się zajęła młodym obiecującym talentem, grał Romea w pierwszych przedstawieniach tej tragedji na warszawskiej scenie. Pomimo zapału,