Nowoczesne meble kraków

Sardou pomimo żywości i elegancji wypadł blado w porównaniu z urozmaiconą dowcipną, pełną finezji grą Królikowskiego. Z ról polskich podobał się jego Gucio w "Ślubach Panieńskich" ruchliwy i dziarski, chociaż nadto salonowy-Leon Birbancki w "Dożywociu", oddany z romantycznym sentymentem—Alfred Darski w "Drzemce pana Prospera" Fredry (syna), elegancki frazesowicz, dobrze ułożony donżuan salonowy — ex-kapitan w komedji Fredry (syna) "Mentor", żywy i wesoły, a najbardziej w "Pannie mężatce" Korzeniowskiego, Władysław, konkurent i kunktator salonowy, lawirujący między miłością i egoizmem, oddany w delikatnych półtonach. W tej roli artysta dostroił się z Modrzejewską i Królikowskim do harmonijnego tercetu.
Z ról poważniejszych we francuskim repertuarze zaznaczyć warto: hr. Almavivę w" Weselu Figara" Beaumarchais'go—Księcia Richelieu'go w "Pannie de Belle-Isle komedji Al. Dumas'a (ojca) — oraz parę dystyngowanych figur w komedjach Emila Augier'a: "Guerin" i "Zięć pana Poirier", chociaż wszędzie operował artysta szczupłym zasobem środków ekspresji teatralnej. Kurczyły się w ramach konwenansu scenicznego jego wielkie dramatyczne role, takie jaki Karol w "Zbójcach", Maurycy w "Adrjannie Lecouvreur", Bernard w dramacie Sanda "Mauprat" i Botwell w "Marji Stuart" Słowackiego. Przeszkadzał w nich Świeszewskiemu mały wolumin głosu, brak gorącego porywu i siły dramatycznej. Powierzana mu jednak te role, gdyż po śmierci Bodurkiewicza, (którego nie znałem ze sceny) brakło na warszawskiej scenie kochanka serjo, bohatera. Szczęśliwiej od nich wypadła romantyczna postać Rafaela Didier