Perfumeria online

bie ładne formuły jako amant salonowy i rezoner. W rozwoju repertuaru ma swoją wartość taka estetyczna, dobrze wyszkolona formuła, zwłaszcza gdy aktor oddaje tak liczne w nowoczesnym dramacie figury konwencjonalne: młodzieńców zakochanych, sensatów albo letkiewiczów. Ważną jest rzeczą, aby w takich rolach nie grzeszyć nudą lub banalnością. Stolpe umiał czasem nadawać pozory życiowej i artystycznej prawdy teatralnym komunałom, miał werwę, dzielność męską i wdzięk jako Bernard Stamply w "Helenie de la Seigliere", jako zręczny ironista i światowiec w komedji intrygowej "Pamiętniki szatana" zwłaszcza w scenach maskarady w kostjumie djabelskim, oraz jako Chazeuil, salonowy "laluś" i faworyt dam w "Adrjannie Lecouvreur". Grał w stylu nieco przesadnym księcia Rodosława w "Geldhabie" według ówczesnej recepty, gdy arystokratyzm ujawniał się w cedzeniu wyrazów i częstem przykładaniu lornetki do oczu. Był bardzo sympatycznym amantem w "Okrężnem" Korzeniowskiego, akcentując lekkość lowelasa wielkomiejskiego na wsi. Powtarzał zresztą Stolpe swoje schematy, poparte humorem i dobrą techniką w wielu rolach polskich i francuskich.
W drugim rodzaju mocno charakterystycznym, o ile wiem, na początku karjery grał świetnie rolę Kata w "Sędziwoju", dramacie wierszowanym Wacława Szymanowskiego. Jako Spiegelberg w "Zbójcach" zdobył się na bardzo wyrazistą postać bandyty, łotra, szubrawca i cynika. Dobrze zarysował pod koniec swego zawodu posępną sylwetę króla Klaudjusza w "Hamlecie", był mocnym i zapalnym Duglasem w "Marji Stuart" Słowackiego, szlachetnie i efektownie oddał rolę Laroque'a w dramacie Feuillefa "Miłość