Wyroby dziewiarskie

skiego. Z ról Fredrowskich warto zaznaczyć łagodnego mtzantropa Czesława w "Odludkach" — poprawnym był także jako Rejent w "Zemście" zastępując Królikowskiego z dobrze uchwyconym tonem nabożnisiowstwa i obłudy. W komedji hiszpańskiej "Donna Diana" będącej przeróbką sztuki Moret'a "Klin Klinem" (Desden con el desden) a tłómaczonej przez Kazimierza Kaszewskiego podług niemieckiej parafrazy Westa, grał z werwą wielką rolę wesołego dworaka giętkiego rezonera Perrina, prowadząc dykcję w tempie elektrycznem, jak przystało na wygadanego południowca. Z innych polskich ról za mej pamięci wyróżniały się tonem serdecznym: Mateusz poczciwy służący w "Chatce w lesie" Syrokomli, podstarości w "Liście żelaznym" Małeckiego, a zwłaszcza typowo uchwycony literat Heliodor w "Marcowym Kawalerze", mól książkowy, sympatyczny, zasuszony dziwak. W poważnym dramacie dykcja poprawna i ton szlachetny cechowały takie rolę jak: Ojciec Laurenty w tragedji" Romeo i Julja" Szekspira a szczególniej Melvil wruszający do łez i pełen namaszczenia w ostatnich scenach "Marji Stuart" Szyllera. Bardzo dobrze grał także Saladin'a w dramacie "Montjoye" — uwydatnił w tej roli egzaltację idealisty i doktrynera, pokłóconego z prozą życia. Brakło Chęcińskiemu silniejszego daru wizji i plastyki, dla tego nie zawsze umiał narzucić widzom swą kreację, ale miał na scenie pewną summę form szlachetnych i poprawnych a w niektórych rolach życie i ruchliwość. Jako pedagog kierował pierwszymi krokami Romany Popielówny (Świeckiej), Jana Tatarkiewicza i Lucjana Kwiecińskiego, którzy podtrzymywali tradycję dobrej i pięknej dykcji, przekazaną przez mistrzów tej epoki.