Odczynniki laboratoryjne

Jako kierownik repertuaru, ogółem wziąwszy, niemiał linji wytycznej, co zresztą nie zupełnie było jego winą, albowiem dramat warszawski uprawiał wtedy wszystkie rodzaje, począwszy od tragedji rzadko grywanej aż do farsy i wodewilu. Chęciński wprowadził na repertuar celniejsze nowości obce, komedje francuskie, na które zżymała się często nie słusznie krytyka, hołdująca akademizmowi oraz etyce konwencjonalnej. Ale także obok dzieł wartościowych wybierał dla popisu jednostek różne błahostki, sam tłómaczył nawet pieprzne farsy, za co sprawiedliwie urągali mu recenzenci.
Jako aktor posiadał Chęciński dobre warunki: twarz wyrazistą, szczupłą, rysy regularne, profil szlachetny, głos dosyć mocny i dźwięczny, ale niezbyt giętki, ruchy swobodne. Tłem jego zdolności aktorskich podobnie jak w dramatopisarstwie była retoryka, deklamacja. Dykcja żywa, wyrazista, nie bogata w odcienie zatrącała czasem o ton zbyt patetyczny jak np. w roli twardego i posępnego pretora Proculusa w dramacie St. Rzętkowskiego: "Livia Quintilla". Pochłonięty tłómaczeniem sztuk i pracą kierowniczą Chęciński grywał niewiele, przeważnie poczciwców, sympatycznych ojców i rezonerów. Obdarzony dobrą pamięcią, łatwo się uczył roli, więc wrazie choroby innych artystów, szybko ich zastępując, ratował nieraz sytuację. Najwięcej życia i typowości miała jego bardzo dobra rola Vergeot'a starego inwalidy we wspomnianym wyżej wodewilu: "Było to pod Wagram", utrzymana trafnie w tonie zrzędliwej przekory, w końcu głęboko serdeczna. Dostroił się tu Chęciński do artystycznego duetu z Królikowskim, tworząc kontrast szczęśliwy z główną figurą wiarusa napoleoń-