wiedliwie oceniany, byt reżyserem artystyczno-literackim, gorąco zamiłowanym w sztuce, wolnym od serwilizmu, którym grzeszyli nieraz jego następcy, reżyserowie—urzędnicy. Rozwinął ogromną pracowitość, był w swoim czasie siłą kulturalną, wprowadził na scenę dzieła Szekspira, Szyllera, Moliere'a i Wiktora. Hugo, popierał także repertuar swojski, wystawiał nowe sztuki pisarzy oryginalnych dawnych i współczesnych. Brakło mu jednak spokoju i równowagi tak bardzo potrzebnej na stanowisku kierownika w teatrze.. Temperament nerwowy, gwałtowny niejednał mu sympatji za kulisami, wywoływał scysje i zatargi. Już w roku 1860 Chęciński prosi o zwolnienie reżyserji, ale zdaje się, że to było zręczne posunięcie, utrwalające go na stanowisku. Ponawia prośbę o dymisję w r. 1869, ponieważ prezes dyrekcji Sergjusz Muchanów, (dla którego wyraża słowa wdzięczności) okazał mu swoje niezadowolenie. W roku 1872 znowu prosi formalnie o zwolnienie z obowiązków reżyserskich, jednak pełni je nadal do dnia 7 sierpnia 1872 r., w którym otrzymuje dymisję z powodu awantury z Józefem Damse'm; wzajemne niechęci i sprzeczki skończyły się czynną zniewagą, wyrządzoną przez reżysera zadziornemu i niespokojnemu aktorowi. Obowiązki reżysera spełniał po nim zastępczo Adolf Ostrowski, niemający ku temu kwalifikacji. Od 13 września tegoż roku po załagodzeniu sprawy,.. Chęciński przywrócony został do czynności aktorskich, w dniu 30 września 1873 r. na nowo objął stanowisko reżysera z pensją 1050 rubli rocznie. Obarczony rodziną ciężko borykał się z losem, pomimo energji i wielkiej pracowitości, o czem świadczą w jego aktach osobistych areszty, parokrotnie nakładane na pensję.