Obróbka precyzyjna

wicielem tego rodzaju komedji półklasycznej, stylizowanej, którą we Francji reprezentował Ponsard ("Honor i pieniądze"), a po części również Emil Augier w swych sztukach wierszowanych ("Gabrjela", "Filiberta", Flecista"). W poezji lirycznej pokrewny był Syrokomli ciepłem swojskiego uczucia, potoczystością wiersza i tonem gawędziarskim. Oprócz tego pracował dla sceny jako autor tekstów operowych do "Ottona łucznika" Mûncheimera, "Strasznego dworu" Moniuszki, jako tłumacz kilku libret, z pomiędzy których znakomite spolszczenie "Pięknej Heleny" dorównywało oryginałowi, albowiem Chęciński wprowadził wyborne równoważniki dowcipów, epigramatów i szarad francuskich.
Obowiązki reżysera które Chęciński pełnił przez lat 14 z krótką przerwą w 1872 r.; były przy ówczesnej organizacji ciężkie, odpowiedzialne i niewdzięczne ale pochlebiające bardzo ambicji aktorów. Reżyser dramatu i komedji był nietylko fachowym inscenizatorem ale kierownikiem literacko-artystycznym. Wybierał i kwalifikował do wystawiania sztuki oryginalne i tłómaczone, nadawał ton i kierunek repertuarowi, oraz jego wykonaniu na scenie. W stosunkach wewnętrznych musiał reżyser lawirować pomiędzy dyrekcją, zazdrosną o swą władzę i ograniczającą czasem atrybucje fachowych kierowników a egoizmem i ambicjami aktorów i aktorek, musiał się ciągle ucierać z pokątnemi, z nepotyzmem i osobistymi wglądami czynników i osób wpływowych, faworyzujących nieraz miernoty na scenie. Oprócz tego narażony był na ostre pociski krytyki, często bezwzględnej i nadto surowej.
Na tem stanowisku Chęciński, niezawsze spra-