W krużganku kościoła poreformackiego na ulicy Senatorskiej w Warszawie wmurowano tablicę pamiątkową z napisem, że ufundowali ten pomnik "zwierzchnicy, rodzina i towarzysze pracy". Jest to ciekawy dokument serwilizmu, panującego wtedy wśród biurokracji teatralnej. Przypomina ten napis opowiadaną w młodości mojej anegdotę o pewnym dziedzicu, ktory na cmentarzu postawił pomnik z napisem: "Tu leży wierny i dobry parobek, któremu pan przez wdzięczność stawia ten nagrobek" Jakiś przechodzień dopisał na kamieniu: "Gdyś mu stawiał ten nagrobek — już on nie był twój parobek, — ani tyś był jego panem, siedź więc cicho, trutniu — Amen!"
Nie wiem dlaczego na płaskorzeźbie tablicy pamiątkowej, Pańczykowski figuruje jako * prowadzona przez grecką muzę postać klasyczna w rzymskiej todze, chociaż przez całe życie był uosobieniem naturalności i prostoty. Dziwna pośmiertna ironja!

Literacką kulturę w Teatrze warszawskim reprezentował Jan Chęciński aktor, poeta liryczny, dramaturg i reżyser na owe czasy ruchliwy, staranny i sumienny. Urodzony w Warszawie dnia 22 grudnia 1826 roku, nauki średnie pobierał w szkołach warszawskich. Od października 1846 r. chórzysta opery z pensją 72 rubli rocznie, w roku 1850 dnia 1 października "przeniesiony — jak mówi stan służby — na artystę dramatycznego" miał zrazu pensji rocznie 216 rubli, potem 276 rubli, 480 rubli, w roku 1856 — 600 rubli. W roku 1860 w maju mianowany reżyserem z dodatkiem 15 rs. na miesiąc, dnia 15 stycznia 1865 r. nauczycielem szkoły dramatycznej przy teatrach warszaw-