Przyjęcia toruń

wobec jaÅ›nie pana, zgiÄ™ty chwilami pokornie, zapatrzony w jego rozum i splendor. Wobec Papkina jednak i Rejenta w akcie ostatnim, prostowaÅ‚ siÄ™ peÅ‚en powagi starego marszaÅ‚ka na paÅ„skim dworze i traktowaÅ‚ ich nawet z lekceważeniem, mówiÄ…c przez ramiÄ™. MówiÅ‚ wolno, z lekkim odcieniem nosowym z intonacjami sÅ‚użbisty, zdradzajÄ…c jednak chwilami zdrowy rozum i trafnÄ… ocenÄ™ ludzi. Paradny byÅ‚ w scenie pisania listu za dyktandem CzeÅ›nika, gdy w sztywne, zgrubiaÅ‚e palce chwytaÅ‚ gÄ™sie pióro i mruczÄ…c, stÄ™kajÄ…c, wodziÅ‚ niem po papierze z wysiÅ‚kiem niezgrabjasza, ocierajÄ…c pot z karku i szyi fularowÄ… chustkÄ…. Jako Protazy w "Å?obzowianach" Anczyca skopjowaÅ‚ znanÄ… w Warszawie figurÄ™ garbusa, pokÄ…tnego doradcy, matacza i szalbierza z Å‚udzÄ…cÄ… prawdÄ… charakterystyki twarzy, gestu i akcentu. ByÅ‚o to w swoim rodzaju także maÅ‚e arcydzieÅ‚o, gÅ‚oÅ›ne w caÅ‚em mieÅ›cie. Tradycja teatralna podawaÅ‚a, że na premjerÄ™ "Å?obzowian" daÅ‚ bilet PaÅ„czykowski owemu kopjowanemu kauzyperdzie, który zobaczywszy swÄ… podobiznÄ™ na scenie, wygrażaÅ‚ z miejsca pięściami artyÅ›cie. Do figur ludowych, oddanych z prostotÄ… i prawdÄ… bez cienia szarży lub sztucznoÅ›ci należaÅ‚ jego Szczepanek z "ChÅ‚opów arystokratów" Anczyca, wiejski samochwaÅ‚ podszyty tchórzem, chÅ‚op z krwi i koÅ›ci w Å‚upinie austrjackiego żoÅ‚daka. Wymownym w swej prostocie byÅ‚ także rezolutny "Janek z pod Ojcowa" w obrazku Gregorowicza, prawdziwy i skoÅ„czony w każdym szczególe, grany z ciepÅ‚em i swobodÄ…. PamiÄ™tam, jak PaÅ„czykowski w "Okrężnem" Korzeniowskiego graÅ‚ malutkÄ… rolÄ™ chÅ‚opka, który taÅ„czyÅ‚ i mówiÅ‚ z przyÅ›piewem przed żydowskÄ… kapelÄ…: "A ty, panie wokomonie, piwa wódki daj —