Internetowa rezerwacja hoteli

Rychter z gorączką nerwów, z zapamiętałością marzyciela pogrążonego w swych projektach, niedoścignionych, z niezmiernie typową charakterystyką oblicza i postaci. Jedna z tych ról, które raz widziane, na zawsze zostają w pamięci.
Chociaż był wirtuozem, panującym nad techniką, należał Rychter do duchów gorących i niespokojnych, które wedle słów Asnyka "trawią się w boskim ogniu sztuki". Kolega Wł. Krogulski ciekawie opisał koleje żywota i naturę zapalną artysty w "Kurjerze Teatralnym" z 1902 r. w Nr 9 i następnych. Przebywszy na scenie warszawskiej lat 21, wśród płodnej pracy i licznych triumfów, opuścił Rychter scenę stołeczną z powodu rozgoryczenia i rozdźwięku w stosunkach teatralnych, pędzony w świat gorączkową ambicją. Prowadził w r. 1881 dyrekcję wKrakowie, występował gościnnie na scenach prowincjonalnych, grał w Petersburgu, wiódł przez lat szesnaście żywot tułaczy, przedwcześnie targając siły. Wracał od czasu do czasu do Warszawy, urządzał wieczory i poranki muzyczno-deklamacyjne na swój dochód, występował gościnnie na scenie warszawskiej w r. 1880 i 1881 trzydzieści osiem razy, jak świadczą akta, z opłatą 50 rubli od wieczoru. W r. 1881 znękany tułaczką chce na stałe wrócić do Warszawy do Teatrów Rządowych, ale dyrekcja nie kwapi się do kontraktu, gdyż na jego miejsce zyskała nową, znakomitą siłę w osobie Rapackiego. W r. 1884 oszczędny prezes Senator Gudowski ofiaruje mu 35 rubli od występu, ale bez żadnej gwarancji.
Na scenie warszawskiej jego talent samodzielny, impulsywny był jednym z ogniw, łączących teraźniejszość z przeszłością złotą nicią tradycji, która się rwała nieustannie wśród zmiennych kolei naszego