Filtry hepa

ła tonów jaśniejszych i najbardziej podobała się słuchaczom, nie tracąc swej konsekwencji psychicznej. Dwie inne wielkie role moljerowskie: tytułową w "Jerzym Dandinie" (przezwanym później w przekładzie Boya-Żeleńskiego "Grzegorzem Dyndałą") oraz Arnolfa w "Szkole żon" (1882 r.) wcielił Rychter w stylu archaicznej groteski, z naciskiem na silniejszą ekspresję uczuć i namiętności i z konsekwentnem przemyśleniem. Typowym filistrem był w "Zięciu pana Poirier" Emila Augier'a, grając główną rolę w tonie naturalnym, z gradacją psychiczną, z maską, wyrażającą próżność i sknerstwo dorobkiewicza, z jego despotyzmem i wydobyciem głębszych, cieplejszych akcentów miłości ojcowskiej. Do tej samej kategorji należał próżny i ruchliwy mieszczuch w "Rodzinie Benoiton'ów" Wiktoryna Sardou — ale najmilszą i najzabawniejszą z tych filisterskich figur był "Wujaszek całego świata" w komedji Benedix'a, zlokalizowanej na polskie stosunki, według dawnego zwyczaju. Sympatyczną postać starego mentora ludzkości utrzymał artysta długo na repertuarze, chociaż komedje niemieckie nie miały u nas wielkiego wzięcia na scenie. Wujaszek dzięki grze Rychtera stał się nawet w Warszawie postacią popularną, występował jako typ lokalny w humorystycznem piśmie "Wolne żarty", redagowanem przez Faustyna Świderskiego ze współpracownictwem koła wybitnych literatów, piśmie zamkniętem przed sześćdziesięciu kilku laty przez władze rosyjskie za jakąś niewinną satyrę, ponieważ obraziły się za nią bardzo wpływowe figury. Pamiętam tę zabawną figurkę z łysiną, w okularach, z włosami nastroszonemi po bokach czoła, z palcem wskazującym u prawej ręki, podniesionym do góry w geście prze-