Wdrożenie erp

niedorównali mu w tych rolach werwą lackiego zacięcia, tętnem rodzimego życia i dosadnością typowego kolorytu. Dobrze i skończenie grał także artysta Pana Beneta, z flamandzkiem wykończeniem, ale nadał mu cechy mieszczańskie w przeciwieństwie do pysznej szlacheckości Żółkowskiego. Jego Astolf w komedji Fredry "Odludki i poeta" był jadowitym mizantropem, z gwałtowną, może zbyt jaskrawo wybuchającą nienawiścią do świata, z romantycznym kontrastem łzy, pięknie tłumionej przy końcu wielkiej tyrady o zmienności kobiet.
W rolach wyraźnie dramatycznych, jak np. Zaresa w "Parji", starego Moor'a w "Zbójcach" i niewolnika Silvy w dramacie jednoaktowym Stanisława Rzętkowskiego "Livia Quintilla"—pomimo zapału i dobrej charakterystyki, grzeszył chwilami Rychter tonem patetycznie przeciągniętym. Umiał jednak utrzymać się w karbach jako Teramen we "Fredrze" Racine'a (w 1882 r.) prowadząc po mistrzowsku słynne opowiadanie z aktu V, w stylu szlachetnym i obrazowym. Oryginalnie i pięknie grał rolę starego Millera w "Intrydze, i miłości" w tonie bardziej realistycznym niż Królikowski, nadając grajkowi odcień mało-mieszczańskiej szorstkości, na tle impetycznego temperamentu. Z ról moljerowskich Rychtera Harpagon w "Skąpcu" był doskonałem Studjum nałogu i monomanji. W rozmowie ze mną artysta objaśnił, że chodziło mu o to głównie, aby uwydatnić, jak pod wpływem skąpstwa Harpagon zgłupiał, jak ono przyćmiło jego umysł, zacieśniając sferę widzenia i czucia świata zewnętrznego. Pod wpływem tej niskiej namiętności Harpagon zdziwaczał, zgarbił się, chodził pogięty, dziwnie przebierał nogami, miał wzrok przyga-