Wdrożenie sap

Polski zasklepił się w błogiej ciszy, w wygodach epoki pańszczyźnianej i śpiączki ducha narodowego. W "Ślubach panieńskich" jako Radost był szlachcicem nieco późniejszej daty, łączył serdeczność i mentorstwo z bezgraniczną słabością dla swego siostrzeńca szaławiły. Trzeba było widzieć, jak pełen gniewu siadał naprzeciwko Gucia, który zasnął w salonie przy damach, znużony po nocnej birbantce. A potem nagle twarz niby groźna rozjaśniała się słonecznie i stryjaszek trząsł się cały w tłumionym śmiechu. W przemowach do Gucia głos jego od perswazji i morału przechodził w tony płaczliwe, gdy Radost stawał się bezsilny wobec wybryków młokosa. Znać było, że sztucznie silił się na surowość, na gderanie i wymówki, gdyż pamiętał, że w młodości tak samo jak Gucio broił i miewał awanturki. Zgodnie z intencją poety oddał Rychter naturę starego Polaka, którego serce górowało nad rozumem, Polaka o naturze miękkiej, biorącego życie pogodnie, ale po wierzchu. Paradnem było przejście od gniewów i dąsów do naiwnego podziwu nad sprytem i dzielnością bratanka, a wreszcie osłupienie na widok, że w końcu wszystko dobrze wypadło, że ziściły się plany matrymonjalne, układane przez starych, gdyż młodzi je poparli miłością. Jak zwykle artysta przeprowadził trafnie wszystkie momenty charakteru, zabarwiając jednocześnie tę postać odcieniem beztroski i figlarności. Obok doskonałego wykończenia, rola rozwijała się na scenie logicznie, swobodnie i ciepło.
Za te trzy znakomicie oddane figury Fredrowskie należy się Rychterowi zaszczytne miejsce na kartach dziejów polskiej sceny i kultury teatralnej. Nawet wielcy następcy nieprzewyższyli artysty a raczej