Szkolenie okresowe

I.

AKTOR — TWÓRCA.

Twórczość aktorska w stosunku do twórczości poety-dramaturga posiada cechy odrębne, ale zarazem podobieństwa, znamiona wspólne z ogólnym charakterem działalności fantazji, która do świata rzeczywistego dodaje obrazy fikcji i ułudy. Ta sfera idealna wiąże się tysiącem powinowactw zarówno z tajemnicą dusz twórczych, z mistyczną niewiadomą talentów jak i z odblaskami rzeczywistości.
Dzieło sztuki jest jakby cudownie stężonym pryzmatem, przez który przedzierają się tęczowo zabarwione promienie życia wewnętrznego i zewnętrznego — majaków i obrazów realnych.
Od poety artysta aktor i artysta sceny (to jest reżyser, kierownik) bierze myślową treść i budowę dramatu. Dzieło poezji, utrwalone za pomocą znaków graficznych, jest splotem pojęć, wyobrażeń i wyrazów, które na scenie przetworzyć trzeba w żywą ruchliwą fikcję uczuć i namiętności, w bieg akcji, w plastykę postaci, w dźwięki żywego słowa. Aktor-artysta dostaje dramat jako dzieło skończone i gotowe w formie myślowo-wyrazowej — transponuje to dzieło w innej dziedzinie formy i techniki teatralnej.