Zasilacze dystrybutor

artysta zawsze wstrząsał salę frenetycznym oklaskiem. Z pozoru nieprawidłowo akcentował tu parę wyrazów w tonach wysokich, ale to właśnie wywoływało efekt zamierzony. Grając tę rolę na innym bardziej sangwinicznym podkładzie, szedłem jednak zawsze śladami znakomitego artysty, który miał jako Cześnik prawdziwą intuicję przeszłości.
Przemiłe ciepłym, pełnym niefrasobliwej pogody był jego staruszek Jowjalski, który roztaczał koło siebie atmosferę humoru i starodawnej serdeczności. Pamiętam w tej roli uśmiech artysty, usta układające się okrągło, z podniesionymi do góry kątami warg. Pamiętam wesołą powagę starego facecjonisty, gdy sypał jak z rękawa bajeczki, sentencje i przysłowia, przejęty ich znaczeniem, jako płodów mądrości narodu. A jak zabawnie mrugały te rozbawione oczy, jak się trząsł ze śmiechu cały korpus, jak ochoczo krygował się i przytupywał staruszek białowłosy, uśmiechając się do swej Małgosi, jak oboje gruchali za-
bawnie, niby para gołąbków. Ślicznie deklamował Rychter bajeczki, nie po aktorsku, ale trochę naiwnie, pieszcząc się każdym szczegółem i kończył deklamację lekko tłumionym ironicznym uśmiechem. Oprócz kolorytu rodzajowego, oparł artysta swą rolę na trafnej podstawie psychologicznej. Uwydatnił manję staruszka do przysłów i facecyj, szczupłość i ciasnotę jego myślowego horyzontu, inteligencji nie zdolnej do samodzielnych poruszeń, opierającej się na maksymach mądrości, przekazanej przez tradycję. Przekonanie o wartości własnego rozumu kojarzyło się tu z kwietyzmem ducha, staropolską uprzejmością, prawdziwie patrjarchalną. Artysta uwydatnił typowe rysy wiejskiego szlachcica, który po upadku politycznym