Waterjet

scenie jego tragiczny starzec Wojewoda, jego Karol Edward Stuart a wątpię, czyby który z dzisiejszych aktorów potrafił równie żywo i prawdziwie odegrać demokratę Żuka, majora w "Pannie Mężatce", zwłaszcza tryumfalną rolę Raula Montjoye w dramacie Fenilleta, rolę — którą zaliczam do największych arcydzieł sztuki aktorskiej.
Królikowski nosił wysoko na scenie i po za sceną godność polskiego artysty. Tacy ludzie, utrzymując swe życie i pracę na dostojnej wyżynie, bronią najskuteczniej sponiewieranej przez niektóre jednostki sprawy wartości i stanowiska społecznego aktorstwa. Artysta dowiódł czynem, że usilność, praca i zamiłowanie potęgują siły talentu twórczego. Dawał przykład rzadkiej harmonji przymiotów sługi piękna z nieskazitelnością i niezależnością charakteru. Miał silne poczucie swej wartości, wierzył tylko w pracę i we wielki swój talent, szedł naprzód z podniesioną głową i nie zginał się przed możnymi w epoce, gdy grasował serwilizm w stosunkach zakulisowych. Ani na chwilę nie myślał o tem, aby swe stanowisko i karjerę popierać za pomocą polityki teatralnej, zabiegów i jednania sobie faworów w sferach wpływowych. Nie służąc kaprysom sobkowstwa, jego ambicja była dzielną ostrogą w dążeniu do wyżyn i doskonałości. W domu Królikowskiego panowała przemiła atmosfera polskiej serdeczności i rodzinnego ciepła. Najbliżsi szanowali w jego tusculum ciszę i spokój, potrzebny do skupionej pracy. Zaskarbił sobie artysta miłość rodziny i wielki szacunek w opinji, która się rzadko myli w ocenie moralnej wartości ludzi wybitnych. Zmarł d. 11 października 1886 r. złamany przewlekłą chorobą nerek.