twórczość aktora stała się współrzędną z twórczością dramaturga. Typ literacki nietylko się uwypuklił, poparty doskonałą plastyką, ale ukazał się na scenie dokładniejszy i głębszy w rozwoju charakteru.
W pełni rozkwitu tego talentu oprócz wymienionych wyżej składników, to jest daru analizy oraz idealizmu romantycznego, pracowała w artyście wyobraźnia plastyczna, świadoma dążność do wyrazistości zewnętrznej, widoczna w ubiorach, kostjumach i w doskonałej charakteryzacji twarzy. Opracowanie roli było tak dokładne, nawet drobiazgowe, że nigdy Królikowski niezmieniał ani jednego akcentu, pauzy, niezboczył od raz wykreślonej linji gestu. Wskutek opanowania techniki zawsze był pewnym, że efekt zamierzony osiągnie, nawet gdy nieczuł się świetnie usposobionym. Pomimo silnego napięcia uczucia i zapału nie tworzył artysta roli od jednego rozmachu, pracował wytrwale, gromadził rysy i szczegóły, obmyślał całość dokładnie, w najdrobniejszych odcieniach. Tryumfy nieprzychodziły mu łatwo, ale, wdzierając się nieustannie na wyżyny, doszedł w końcu artysta do rezultatów wspaniałych i potrafił tysiącom narzucić ułudę swej wysokiej sztuki. Zbożna praca Królikowskiego, jego idealne zamiłowanie poezji, jego szlachetna ambicja, poparta kulturą umysłową, świadczą wymownie, że gdy chodzi o ważne zadania poetyckie lub arcydzieła światowe, niewystarcza sam talent, bez wzbogacenia go pracą i studjami. Prawda, że dzisiaj niemożnaby stosować metody, ani stylizacji, ani jego romantyki wczorajszej. A jednak kilka ról najcelniejszych nie straciłoby piętna artyzmu, gdyby jakim cudem można je wywołać na nowo z mroków przeszłości. Mógłby śmiało wskrzesnąć na