Profesjonalna fotografia ślubna

W polskiej komedji kontuszowej odtwarzaÅ‚ Królikowski figury intrygantów i obÅ‚udników jak: Rejent w "ZemÅ›cie", Å?atka w "Dożywociu" Fredry (ojca) i Jacek SoÅ‚oducha w "Miodzie KasztelaÅ„skim" Kraszewskiego. Pomimo różnic, mieli oni wspólne cechy gatunkowe, chociaż artysta przemieniaÅ‚ siÄ™ zewnÄ™trznie, a w charakterystyce twarzy i w kostjumie nigdy siÄ™ nie powtarzaÅ‚. Najciekawiej graÅ‚ rezydenta SoÅ‚oduchÄ™, wzmacniajÄ…c rysy chytroÅ›ci i obÅ‚udy zaÅ›ciankowego karjerowicza i pasożyta. W ostatnich scenach komedji przechodziÅ‚ stopniowo od chytrej nieufnoÅ›ci do upojenia pod wpÅ‚ywem paru lampeczek miodu. W epilogu komedji, gdy zdemaskowano jego chytrość i obÅ‚udÄ™, Jacek miotaÅ‚ siÄ™ i wiÅ‚ z bezsilnÄ… zÅ‚oÅ›ciÄ… zdeptanego robaka. W tej scenie jednak i wogóle w tej grupie ról artysta wykraczaÅ‚ poza ramy komedjowe wskutek zbyt mocnej, silnie dramatycznej ekspresji, chociaż taki styl przed pół wiekiem budziÅ‚ zachwyt na sali.
W dramatach i komedjach francuskich Królikowski świetnie uprawiał dział rezonerów, reprezentujących w owej epoce sens moralny sztuki. Nikt nie mógł być lepszym rzecznikiem intencyj autora, nikt świetniej nie wygłaszał błyskotliwych dowcipów, zdań ucinkowych i parodoksów. Dykcja konwersacyjna Królikowskiego mieniła się mnóstwem połysków, przechodząc od tonów głębokiej refleksji do ironicznych kontrastów, szeptów, napomknień i domyślników, ilustrowanych sarkastycznym uśmiechem. Takim był w dramacie Teodora Barriére'a: "Kobiety z kamienia" ("Les filles de marbre"), w którym autor wbrew poetycznej rehabilitacji kobiet upadłych, potępiał chłód i bezduszność kamelij z półświatka. W prologu dramatu na-