Układanie wykładzin

ności twórczych i talentów, które działały na umysły i serca pokoleń wczorajszych.
Na wstępie wyłuszczam zasady i poglądy, stanowiące podstawę, czyli tak zwane kryterjum moich sądów i orzeczeń o czynach twórczych w dziedzinie życia sceny. W ciągu półwiekowej z górą pracy literackiej i artystycznej starałem się dojść do wolnej od uprzedzeń filozofji teatru, na dnie której tkwi sympatja dla sztuki szczerej i samodzielnej, płynącej z wnętrza duszy — sztuki indywidualnej, niekłamiącej wobec prawdy wiecznego człowieka. Sympatja dla sztuki swobodnej, nie ujarzmionej przez martwe szkolarstwo, ani przez jednostronne doktryny, ani przez modę literackiego snobizmu.
Staram się zresztą dać prawdzie "własne jej oblicze" — o ile to jest w mocy ułomnego ludzkiego umysłu.