Lakierowanie tworzyw sztucznych

zwłaszcza w ślicznie wykonanych parlando piosenkach, do których kolega Władysław Krogulski napisał bardzo ładną, melodyjną muzykę.
Arcydziełem artysty był "Karol Edward" w 4-o aktowym dramacie Jakóba Falkowskiego "Koniec Stuartów". Gdyby Królikowski był aktorem niemieckim, mógłby z tą wspaniałą rolą odbywać objazd tryumfalny po teatrach. Z nadzwyczajnym kunsztem scenicznym przeprowadził krok za krokiem powolną tragedję tradycji monarszej, dał świetne Studjum dekadencji, w którem cechy patologiczne łączyły się z wykończeniem i stopniowaniem wszystkich momentów psychicznych: bólów, tęsknot, zawiedzionej ambicji, udręczeń i w końcu rozpaczliwej rezygnacji. W żadnej innej roli nie miał takiej dystynkcji grandezzy, nie mówiąc już o konsekwentnym rozwoju procesu zaniku i rozkładu moralnej energji bohatera o doskonałem oddaniu jego chwil przedśmiertnych.
W rolach Szekspirowskich znakomity analityk nie zdobył się na dobitną syntezę. Jego Shylock w "Kupcu Weneckim" pomimo ciekawego stopniowania gry i uczuć, niemiał zapalczywości żydowskiej, wzruszał zato głębokim bólem ojcowskiego serca, skargą na niedolę Izraela. Hamleta grał zapóźno. Według niemieckich komentatorów wdział na głowę blond perukę, monologował subtelnie i rozumnie, miał bardzo ciekawe szczegóły, ale całość trzymana w tonach elegijnych, jękliwych, nie wywarła wrażenia. Brak mu było również młodzieńczej fantazji w roli trefnisia Nicka z "Marji Stuart" Słowackiego, chociaż wydobył z niej piękne akcenty tęsknoty i wystudjował moment konania.
Zaimponował natomiast artysta świetną rolą Wo-