Tworzywa sztuczne lakierowanie

płynną retorykę utworu na wymowę duszy, bólu i cierpienia mistrza, ściganego przez zawiść i podłość wrogiego otoczenia. Zgodnie z autorem dramatu, Stwosz, jako Polak serdecznie i rzewnie wyrażał tęsknotę do murów Wawelu. Oddał artysta zewnętrzną podobiznę słynnego snycerza, wzruszał szczególnie w scenach, gdy Stwosz jako ofiara prześladowania, ukazał się z hańbiącem piętnem na czole. Biały wiersz dramatu brzmiał spiżowo i melodyjnie, mienił się w jego ustach opalowemi barwami.
Oryginalne przeprowadził Królikowski Studjum patologiczne jako "Hans Mathis" Erckmana-Chatriana. W tej roli popisywali się jaskrawymi efektami, niektórzy aktorowie zwłaszcza rosyjscy; wedle słów krytyki, jeden z nich zwłaszcza "wydawał ryki zwierzęce i przewracał oczyma jak potępieniec". Nasz tragik w wielkiej scenie snu hypnotycznego i sądu, którą tak łatwo można było przejaskrawić, dał oryginalny obraz wyrzutów sumienia i somnambulizmu w ruchach powolnych dykcji przyciszonej, tajemniczej, spazmatycznej, malującej głęboko udrękę duszy. Dzięki świetnej technice, stopniowaniu i ujęciu treści psychicznej, zamienił rolę melodramatyczną na obraz podświadomych drgnień duszy zbrodniarza.
Wirtuozem techniki stał się artysta w jednoaktowym bardzo popularnym dawniej dramacie francuskim "Doktór Robin" — zmieniał się parokrotnie jak Proteusz, kolejno udając starego lekarza, pijaka i czułego kochanka. We francuskim wodewilu: "Było to pod Wagram" rolę starego inwalidy Champeina opromienił artysta cudnie urokiem legendy napoleońskiej tak odczutej, jak ją mógł odczuć Polak patrjota. Obrazek rodzajowy zamienił się na poezję wielkiej tradycji,