Meble ze stali nierdzewnej

Śliczne porządki, pięciu dyrektorów, dziesięciu reżyserów — na łbie ogień, a w kubku g.... !
Było to wbrew zwyczajowi, gdyż zwykle w potocznej rozmowie zachowywał powagę i schludność słowa.
Ślicznie grał artysta rolę starego Millera w Szyllerowskiej tragedji "Intryga i miłość", kładąc silny nacisk na stronę uczuciową. Stary muzyk miał szczerość i ton serdeczny, był wzruszającym w chwilach cierpienia, porywał widzów świetnymi kontrastami, gdy w scenie z prezydentem przerzucał się nagle od słów uniżonych do wybuchów godności obrażonego człowieka i plebejusza, podnoszącego śmiało głowę wobec samowoli ministra. W akcie V przeprowadził ton elegijny, smętek — sprawiał głębokie wrażenie wyrazem ojcowskiego bólu, wyciskając łzy słuchaczom. Jako Filip w "Don Carlosie" Szyllera był skupionym w sobie despotą, zamkniętym, nadto może powściągliwym w wybuchach. Tytułowa postać w dramacie Wiktora Hugo "Angelo Malipieri" utrzymana w energicznych konturach, miała obok romantycznego kolorytu wyraz grozy, zaciętości i okrucieństwa w tonie artystycznie umiarkowanym.
Od figur posępnych i demonicznych odbijała świetlana postać Idamora w tragedji Delavigne'a "Parja", ślicznie przełożonej przez Wacława Szymanowskiego. Niemiał warunków artysta na bohaterskiego kochanka, ale grał tę rolę poetycznie, pięknie, z mocą rycerską, z powagą, szlachetnym patosem, po mistrzowsku cieniując wielkie tyrady deklamacyjne, które w jego ustach nabierały ciepła i tężyzny. Poezją ofiary i cierpienia opromienił artysta tytułową rolę w dramacie Rapackiego, "Wit Stwosz", przetapiając