Szycie zasłon

przez lornetkę jej ciekawe przemiany i drgnienia. Oko wyraziste, mocne, ciskało błyskawice w chwilach grozy tragicznej, w przerażeniu błyskało białkami. Artysta na scenie był mistrzem w wydobyciu i ukazaniu duszy na twarzy — podobnie jak Matejko w malarstwie. Pracą i studjami wyrobił sobie technikę jako narzędzie doskonałe zamierzeń i pomysłów, był w swoim zakresie panem kunsztu, czasami świetnym wirtuozem.
W młodości grywał role rzutkich młodzieńców (jak np. w "Chłopcu okrętowym") — świetnie, z elektryczną werwą. Do takich należał Dżems sympatyczny prostak w miłym, starym wodewilu francuskim "Folwark Primerose*. I później w latach dojrzałych grał tę rolę w sposób porywający, w szybkim tempie, tańczył, śpiewał (parlando) i boksował się jak młodzieniec. Na inną grupę ról artysty składały się tak zwane czarne charaktery i role w melodramatach. Wcielał je Królikowski, jako typowy romantyk na schyłku tej epoki, łączył polot fantazji lub egzaltację uczuciową z zamiłowaniem do silnych kontrastów. Jako Rodin w "Tułaczu", dramacie przerobionym z romansu Eugenjusza Sue'go, uwydatniał w grze skoncentrowanej, w zarysach skupionych, w akcentach przyciszonych, gestach drapieżnych a spokojnych potęgę, obejmującą świat cały sieciami tajemnych, wpływów. Grałem z Królikowskim w melodramacie "Mauprat", przerobionym z romansu pani Sand — stworzył tam artysta posępne widmo bandyty i zbrodniarza, konającego z wściekłą klątwą na ustach.
Na wyżyny romantyki wzniół się w roli tytułowej dramatu Brachvogl'a "Narcyz". Bohater dramatu był to wykolejony marzyciel, poeta, filozof, cygan,