Ubrania dziecięce

równaniu z naszym artystą zbladł jak łojówka przy elektrycznej lampie.
W dramatach i komedjach francuskich wydobywał przedewszystkiem cechy ogólno-ludzkie, chociaż jego pyszny, podskakujący papa Brigard w komedji Meilhac'a "Frou-frou" miał motylą lekkość i werwę francuską. Ciężki śledziennik Marecat w "Naszych najserdeczniejszych Wiktoryna Sardou wzruszał do głębi, gdy w opowiadaniu o niewierności żony nagle zdradził ból osobisty. W kilku innych rolach poważniejszych artysta, umiejętnie stopniując półtony, przechodził od momentów komiczno charakterystycznych do uczuciowego skupienia, do łez i bólu — zawsze konsekwentny i jednolity w tonie ogólnym. Odmianę zgorzkniałego egoisty stworzył w komedji Labiche'a "Ja czyli samoluby", był sympatycznym papą Morri-sonem w "Poczciwych wieśniakach", zahukanym wojskowym w "Serafinie" Wiktoryna Sardou, lekkomyślnym światowcem w komedji Sand'a "Margrabia de Villemer", głupio-ambitnym mieszczuchem w "Synu Giboyera" komedji politycznej Emila Augiera, chwiejnym, przezabawnym słabeuszem w "Dziedzictwie pana Plumet" komedji obyczajowej Teodora Barriere'a i spółki. Za młodu podtrzymywał swym talentem i werwą cały szereg teatralnych fabrykatów jak: "Vendetta" " Pafnucy i Narcyz" oraz innych błahostek. W ślicznym obrazku Murger'a: "Stary jegomość dał przemiłą wzruszającą postać optymisty, który upaja się szczęściem młodej pary kochanków. Widziałem w tej roli w "Comédie francaise" wybitnego aktora Truffiera, który grał skończenie, ale pod względem serdecznego ciepła nie mógł się równać z naszym artystą. W "Przebudzeniu się lwa" dwuaktowej komedji podrzędnej