Obudowy kominkowe

bec prądów bundowsko-sjonistycznych. Ze współczesnych ról o semickim zakroju zaznaczyć warto zabawnego bankiera w komedji Sarneckiego "Zemsta pani Hrabiny" eleganta i pyszałka, lubującego się w szmaragdzie zaręczynowego pierścionka — oraz w "Złotym cielcu" Dobrzańskiego finansisty Goldsterna, w którym z pod wiedeńskiej powłoki wyłaniały się atawistyczne manjery chałaciarza galicyjskiego, zwłaszcza w chwili strachu i przerażenia.
Wysoki komizm łączył się z nastrojem prawie elegijnym w gorzkiej, piekąco satyrycznej komedji Bałuckiego "Sąsiedzi" o której sam autor w rozmowie ze mną wyrzekł, że przesadził w ciemnych barwach, malując galicyjskie ziemiaństwo. W epilogu sztuki wzruszał do głębi Żółkowski, gdy w jego osobie ulubieniec całej okolicy, popularny Kopowski czyli Koposio, noszony niedawno na rękach przez panów braci jako kandydat na posła, patrzał z bolesnem osłupieniem, jak dla rywala — hrabiego porzucili go w ostatniej chwili przyjaciele, jak został sam przy stole nakrytym na kilkanaście osób do proszonego obiadu. W tej roli, artysta z głębi duszy wydobył poezję rozczarowania, smutku i gorzkiego bólu człowieka, który wierząc naiwnie w swe polityczne posłannictwo, spadał nagle ze szczytu marzeń. Wreszcie przeparadny Jenijalkiewicz we "Wielkim człowieku do małych interesów" Fredry (ojca) ujmował kontrastem bezbrzeżnej, uśmiechniętej wiary we własny rozum ze ślepotą wobec rzeczywistości, zadającej fatalnie kłam jego kombinacjom. Pamiętam doskonały ruch artysty, gdy trzymał niby w ręku lejce, kierując sprawami osób najbliższych, jak z zadartą głową wymawiał sakramentalne: "Spuść się na mnie!" Wydo-