Rekonstrukcja kolana

roku. Na tle stosunków rodzinnych rozwinął autor walkę uprzedzeń stanowych. Zamożny, dzielny przemysłowiec, który się dorobił majątku pracą i energją, jest z zasady uprzedzony i niechętny wobec warstw społecznych, błyszczących a próżniaczych. Po całym szeregu perypetji oddaje, mimo to, rękę ukochanej córki ubogiemu hrabiemu, nie dla jego tytułu, ale dla tego, że ceni w nim człowieka pracy i dzielnego charakteru. Taki rezultat komedji był idealnym postulatem, wyjątkiem od reguły w świecie cyfr i interesów. Obok głównego wątka autor wypełnił korne-dję ciekawymi epizodami, naszkicował parę sylwetek geszefciarzy i aferzystów z pod ciemnej gwiazdy między nimi dwu Niemców, którzy się kompromitują fatalnie, wymyślając na polską barbarję. Ten efekt komiczny bawił słuchaczy i pobudzał do śmiechu, ale niektórzy krytycy słusznie zwracali uwagę autora, że germańskich wrogów nie należy ośmieszać w sposób lekceważący, ponieważ są groźni i niebezpieczni. Autor pozbył się w tej sztuce pesymistycznego zakwasu— pomimo niezbyt zręcznej scenerji, nadużycia monologów i listów, chowanych w skrytkach, dał, na owe czasy, sztukę teatralnie zajmującą w stylu komedji mieszczańskiej, która zapanowała wtedy na scenach europejskich. "Przesądy" w tym roku i w następnym wypełniły 21 wieczorów w teatrze Rozmaitości..
Najpoważniejszą zakrojem i tematem nowością oryginalną był dramat w 4-ch aktach (7 obrazach) Jakuba Falkowskiego "Koniec Stuartów" wystawiony po raz pierwszy z udziałem Modrzejewskiej d. 14 czerwca na scenie Teatru Wielkiego. Bez wybitnego talentu autor bardzo starannie i pracowicie przedstawił upadek ostatniego pretendenta do tronu, potomka Stu-