Meble relaksacyjne

mem, edukacją i zachwalał książęcemu konkurentowi ten "towar do wzięcia".
Żółkowski upajał się śmiechem sali, lubił schodzić ze sceny wśród burzliwych oklasków i nie gardził czasem efektem ryzykownym. Przy końcu pierwszego aktu, gdy Geldhab zapraszał księcia na obiad — stawał we drzwiach, skinąwszy protekcjonalnie na Liszewicza, podnosił z tyłu połę fraka ukazując... górną część spodni. Pomimo tej bufonady, Geldhab wielkiego artysty, żył pierwszorzędnym urokiem złudzenia, imponował ciągłością życia wewnętrznego i bogactwem przejść psychicznych. Nie było ani jednej luki w rozwoju tego typu, który w tej interpretacji drgał prawdą, stawał się postacią naturalną, współczesną, a zarazem generalizującą rysy pewnego ludzkiego gatunku.
Obok intuicji i werwy komicznej gra Żółkowskiego nosiła cechę doskonałego wykończenia. W tej epoce wirtuozowstwa starali się aktorzy znakomici wyciągnąć z roli możliwą sumę ekspresji i efektu, starannie wyzyskiwali każdy szczegół, każdą pauzę, każdy moment, aby swą kreację narzucić wrażliwej odbiorczości tłumów. Geldhab należy do figur, malowanych szeroko i wyraziście, nawet z przejaskrawieniem niektórych rysów. Artysta dodawał do rysunku i kolorytu poety mnóstwo pomysłów i szczegółów mimicznych. W tekście niema ani słowa przy zakończeniu sztuki, co ma począć Geldhab, skonfundowany i przybity niepowodzeniem po ostatniej reprymendzie majora, który mu wyciął starodawnym zwyczajem ostre verba veritatis. Żółkowski siadał na kanapie, patrzał przed siebie obałwaniony i bębnił nerwowo po kamizelce, wykręcając szyję, jakby się chciał uwolnić od przykrego koszmaru. Był to do-