Paraprotex

haniebnie napiętnowano na placu publicznym czoło mistrza jego monogramem. Rapacki podjął tu powtarzany potem w paru innych jego dramatach, motyw konfliktu wielkiego człowieka z marnem i nędznem otoczeniem, z przesądami i zawiścią współczesnych. Stojąc w duchu naszych pisarzy i historyków sztuki na stanowisku polskości Stwosza, (który, jako artysta jest bardzo pokrewnym z formacją niemieckiego średniowiecznego gotyku), autor uczynił go patrjotą krakowskim, tęskniącym do dzwonów Wawelu, artystą bujnym, śmiałym, pewnym swej potęgi w kontraście do gromady niemieckich rutynistów cechowych, nienawistnie znoszących dumę i samodzielność wyższego polotem współzawodnika. Dramat, zbudowany w stylu szerokiej historycznej panoramy, w szeregu barwnych scen i epizodów z życia zamierzchłego snycerzy niemieckich z XIV wieku, zaludniony bogatą czeredą figur charakterystycznych, ciekawie archaizowanych. Górowała wśród nich postać głównego bohatera jako ofiary tragicznej społeczno - narodowego konfliktu, figura idealizowana w szerokich retorycznych zarysach, podniesiona przez szlachetną grę Królikowskiego i jego rzeźbioną dykcję. Całość pisana wierszem białym, zbudowana luźnie na wzór Szekspirowski, z jednością akcji, opartej na kolejach głównego bohatera, nosiła piętno retorycznego stylu schyłkowej doby romantyzmu w Niemczech, miała ton podniosły, momenty wzruszające, efekta sceniczne dobrze obmyślane, barwność i ruchliwość w momentach zbiorowych. W swoim czasie dramat ten był doniosłym wypadkiem w dziejach sceny warszawskiej — a zarazem najszczęśliwszym płodem znakomitego aktora realisty— w sferze drama-