Rusztowania elewacyjne

dziej popularnych redaktorów w Warszawie. Żółkowski, zawsze wrażliwy na opinję prasy i krytyki, oświadczył, że, stosując się do uwag recenzentów, nie będzie grał Geldhaba po żydowsku. Wybrałem się do teatru, aby to sprawdzić. Gdzietam! Złagodził artysta cokolwiek koloryt semicki, ale Geldhab w jego interpretacji był nietylko protoplastą pewnego typu finansistów warszawskich, ale miał w sobie, dużo z niedawnego "pureca", który wyszedł na pana. Autor zaznaczył dość oględnie jego pochodzenie, tak że można było tę cechę postaci rozmaicie komentować, jak słusznie twierdzi Grzymała - Siedlecki doskonały znawca Fredry i jego epoki. W komedji ten egoista i pyszałek, jak na zbogaconego żyda zdumiewał poprostu głupotą. Fredro wyraził jego ograniczoność umysłową w sposób groteskowy. Co za banialuki wyplata Geldhab, popisując się niby wiadomościami historycznemi, gdy zamawia podrobienie drzewa genealogicznego! Zgodnie z tekstem komedji Żółkowski wyrażał doskonale ten rys charakteru pyszałka o baranim wyrazie oczu, w pracy i wysiłkach tępej inteligencji, opartej na odrobinie praktycznego sprytu, który z biegiem czasu pod wpływem pychy i zaślepienia opuścił parwenjusza. Dzięki mistrzowskiej, przebogatej mimice twarzy, artysta potęgował wyrazistość roli, nadając wielu momentom niezrównany wigor komiczny, o którym niepodobna w opisie dać nawet przybliżonego pojęcia. Nawet miłość ojcowska Geldhaba, widoczna w błogim uśmiechu w pieszczotliwych intonacjach głosu — łączyła się z pychą dorobkiewicza, gdy z szerokim gestem wskazywał na swą Florkę, unosząc się nad jej poetycznością, rozu-