Studia prawo wrocław

ne intrygi bankiera, zakochanego w pannie Kar-
wackiej, której rękę chce zdobyć za każdą cenę. Akcja sztuki prowadzona z początku na motywach prawdziwych, potrąca w końcu o melodramat. Tryumfuje w epilogu sztuki szlachetny młodzieniec, który ocala szlachcica, żeni się z jego córką i wyprasza za drzwi natrętnego geszefciarza. Zbudował autor ten dramat według ulubionej modły, przeciwstawiając
ujemnym wpływom ludzi nikczemnych, optymizm
rycerski i tryumf kochającego serca. Dzieło, związane z prądami przemijającymi, prędko się przeżyło, ale
w swoim czasie odegrało ważną rolę, jako łącznik
teatru z palącemi zagadnieniami życia. Autor niedość mocny w rozwoju charakteru głównej postaci, z natury chwiejnej i miękkawej, zdobył się na kilka epizodów mocno dramatycznych, nakreślił parę bardzo szczęśliwie uchwyconych postaci typowych i uwypuklił je w dobrze obmyślanych, satyrycznych kontrastach. "Epidemja" grana po raz pierwszy d. 21 września, wznawiana w latach 1875 i 1887 miała ogółem 38 przedstawień. Zdobył ten dramat na razie powodzenie, jako dzieło poważnie poczęte, swojskie i żywotne, zyskując dla autora wybitne stanowisko w gronie naszych dramatycznych pisarzy. Pomimo zastrzeżeń krytyka przyznała, że Narzymski dał sztukę, poczętą oryginalnie, mającą w wielu scenach rumieniec życia.
Nie można tego powiedzieć o dwu innych sztukach oryginalnych. Zygmunt Sarnecki w 3-ch aktowej komedji "Bezinteresowni" usiłował przeprowadzić mocną satyrę obyczajową, chłoszcząc obłudą maskowane sobkowstwo — ale nagromadził stek brudów, podanych z nadto gorzką, żółciową zaprawą. Wątek