Bella contour

dyjka: "Każdy wiek ma swoje prawa", natomiast "Gapiątko ze St. Flour" było, pomimo dobrej gry, nietylko gapiowate ale bardzo niemądre.
W dniu 14 lipca tegoż roku otwarto "tymczasowy" teatr letni w ogrodzie Saskim, wielką budę drewnianą w guście niby budowli szwajcarskich, właściwie bezstylową. która przetrwała więcej niż pół wieku chociaż narzekano zrazu na jej prymitywne urządzenia techniczne. Z początku dramat i komedja grywały tam naprzemian z operą.
Okazało się, że ta buda położona w centralnem doskonałem miejscu, wpłynęła na podniesienie frekwencji publiczności, gdyż w pierwszych latach byle błahostka dodana do sztuk znanych zapełniała salę po brzegi. Potem, opatrzony na zimę teatr letni oddał poważne usługi wśród zmiennych kolei naszego dramatu, gdy dwukrotnie spłonęła sala i scena teatru Rozmaitości.
Reżyserja nie umiała odpowiednio zaznaczyć inauguracji nowej sceny. Grana w dniu otwarcia teatru farsa francuska: "Gavaut, Minard i Spółka", niemądra, tłusta, miejscami nawet ordynarna była świadectwem, że kierownictwo dramatu, pomimo podniesienia poziomu repertuaru nie wyzbyło się resztek słabości do tuzinkowych płodów, a nawet błazeństw grywanych na podrzędnych scenach paryskich.
Rok 1871. Trudno zrozumieć, dla czego w tym roku, wystawiając w Teatrze Wielkim Szekspirowskiego "Hamleta" na benefis Modrzejewskiej, reżyserja wybrała przekład Krystyna Ostrowskiego, emigranta i sympatycznego dziwaka, który z tekstem oryginału poczynał sobie bardzo dowolnie, chociaż