Media prasa

go, co intuicyjne pochwycenie z romansu głównych rysów tego tyrana w skórze filistra, tego Tyberjusza-Dandin'a, jak nazwał Wiktor Hugo królobójcę i protektora republiki angielskiej.
Widziałem Żółkowskiego w paru rolach poważnych jak np. d'Aigrygny, jenerał Jezuitów w "Tułaczu" Eugienjusza Sue'go i margrabia Rochepeans w" Sa fandułach", komedji Wiktoryna Sardou. Miał w nich pańskość, szlachetną powagę i chwile pełne werwy, ale niestały one na wysokości świetnych kreacji komicznych. Doskonałym był jego Baron w "Szlachectwie duszy" komedji Chęcińskiego, pełen godności, prostoty, połączonej z dobrocią serca. Na granicach tragiczności i komizmu zachwycał Żólkowski jako stary egoista i oryginał Kokoszkiewicz w jednoaktowej komedji Fredry: "Jestem zabójcą"—zwłaszcza w scenie strzelania stworzył arcydzieło tchórzostwa, gdy każdy muskuł, każdy nerw dziwaka drżał niby liść osiki a dotknięty paniką starzec budził nietylko śmiech ale i współczucie swą bezradnością i cierpieniem. Artysta stworzył arcydzieło ekspresji w tej roli, którą obejmował zrazu niechętnie, jak o tem świadczy jego list do dyrekcji, ponieważ uważał tę jednoaktówkę za "słabą krotochwilę".
W caÅ‚ym szeregu ról w komedjach Fredry (ojca) i syna, Żółkowski byÅ‚ mistrzem i rasowo polskim aktorem. Uparty mieszczuch nie wychylaÅ‚ siÄ™ prawie poza rogatki Warszawy, nie jeździÅ‚ na wystÄ™py goÅ›cinne, a jednak czuÅ‚ i rozumiaÅ‚ doskonale naturÄ™ szlachcica wioskowego, brata Å?aty i jego poprzedników w przeszÅ‚oÅ›ci. Niepodobna w przybliżeniu oddać komizmu safandulstwa poÅ‚Ä…czonego z odcieniem paÅ„skoÅ›ci w przeÅ›wietnej roli Szambelana Jowjalskie-