Artykuły dla zwierząt

0 czem wyżej wspominałem. Wogóle poważniejsze komedje francuskie, słynne na kontyngencie, a nawet za morzami, budziły wtedy w niektórych po akademicku nastrojonych zoilach ostrą reakcję. Uważano je niesłusznie za płody niższego rzędu, chociaż trzymały się długo na scenie dla swej żywotności, życiowej prawdy, zręcznej techniki teatralnej i dobrych ról, dających wdzięczne pole dla popisu artystom. U nas ta komedja satyrycznie chociaż gorzko uśmiechnięta, grana doskonale, długo trzymała się na repertuarze.
Wspominałem już wyżej, że wystawiona po raz pierwszy w tym roku 5-cio aktowa komedja Aleksandra Dumas'a (syna): "Przyjaciel kobiet" (L'ami des femmes) przeszła bez wrażenia, chociaż grała w niej trójca wirtouzów. Przyczyną była wątła akcja sztuki, która dopiero w grze znakomitych aktorów francuskich nabierała właściwej wypukłości i finezji w szczegółach.
Poparta dobrą i wyrazistą grą w rolach męskich utrzymała się nieco dłużej cierpka trzech aktowa komedja Labiche'a "Ja, czyli samoluby" z mocną charakterystyką figur egoistów i dziwaków, których duchowe krzywizny i zboczenia były wynikiem sobkostwa
i lichego pojmowania celów życia. W literaturze francuskiej zaznaczyło się oryginalnie, to ciekawe Studjum małości dusz przyziemnych.
Trzy aktowy dramat Eugienjusza Nus'a i Adolfa Belota "Miss Multon" w rodzaju dawnej komedji łzawej (cornedie larmoyante) dawał wzruszający obraz pokuty i częściowej rehabilitacji występnej żony, która dla miłosnej awanturki porzuciła dom i obowiązki matki dzieciom. Wbrew modnej rehabilitacji kobiet upadłych autorowie podnieśli godność domowego ogniska,